از کجا آغاز شده ام که اینچنین ثانیه هایم در

 حجم خاکستری آخرین نگاه تو

 حبس شده اند.

    من از تو شب

    شب از تو روز می شود

                         ...

            به حرمت غیبت تو

            خاطره سوز می شود

تقصیر خودم بود.

از اول هم تقصیر خودم بود که در همان دیدار اول چشم‌هایم را به او تعارف کردم.

او هم با کمال میل تعارفم را پذیرفت.

تعارفی که به خیلی‌ها کرده‌ بودم و اصلا این تعارف تکیه‌کلام من بود.

از همان روز دیگر هیچ چیز را درست نمی‌بینم.

بگذارید راستش را بگویم دیگر اصلا نمی‌بینم...