با تو روزها

یک خط آبی کوتاه

بی تو شبها

یک خط بلند سیاه

من تنها

تو نه !

من غمگین

تو دریا...

چه خوش زیبا نشستی... بی من ...تو ..شکوهمند

ای همه غرور من

بار الها ! شاهدم باش ... ضامنم باش ... خداوندا ! پناهی ندارم جز تو ... تو تنها پناهم باش ... مهربانا ! نگذار حس کنم گزند همه چیز مال من بوده و هست ... پروردگارا ! پروردگارم ! کاش همه چیز گفتنی بود ... کاش همه چیز دیدنی بود ... خداوندگارا ! شاهد باش ... ناظر باش ... بگذار فراموش کنم حرفای کسی که اینچنین آزردم ... خدایا ! مگر نخواندی صبور باش ؟!

* باید همه چیز رو هضم کنم ... باید فراموش کنم نیشخندها رو ، ‌زهر خندها رو ... خدایا کمکم کن قوی باشم ... خدای من ! بابا چطوری تحمل می کنه ؟! به منم از اون قدرتا بده ... من قدرت می خوام تا بتونم همه چیزو تحمل کنم ... خدایا ! نمی دونم به جزای کدوم گناه نکرده باید اینقدر عذاب بکشم ... الله علیمٌ بذات الصدور ... الا بذکر الله تطمئن القلوب ... 
 
وقتی رفت حاشیه درختامون طلایی بود 
ماه توی آسمون بود و قحطی روشنایی بود

اگه همیشه و برای همه اینطوری نیست...

اما

برای من که شد... !

ندیدنت دلیل بر نبودنت بود...

ای حجم بر فراموشی رفته !

من روی لب هایم یک تابلوی لبخند آویزان کرده ام

تا لب هایم مجبور به تظاهر مدام نباشند ...

حالا تابلو تظاهر می کند نه لب ها .

این طور هم من راضی ترم ... هم لب ها !

-------------------------------

 تو هم رفتی ؟!؟

از آن بالا نگاهی به این پایین بینداز

که دست تکان می دهم ...

هنوز هم باور نکرده ام ... باور من چه فایده ؟!؟

-------------------------------

روی دیوار ها رنگ می پاشم ... نارنجی و زرد ...

من زنده هستم !!!

----------------

حالا دیگر ... برای خودم ... !

دیگر صدا نمی آید. میدانم . میدانم. میدانم. این انزوای باران است. یک انجماد سرد. و من به چشمانی می اندیشم که معصومانه به من نگاه می کردند و هر لحظه، هر نگاه، آواری بود بر شرمگین ِ چشمانم. آری... " نجات دهنده در گور خفته بود " . من نیز بر صلیب تقدیر آویخته بودم.

------------------------------

هیچ یک سخن نگفتند ... نه میزبان و نه میهمان و

نه گل های داوودی .